در حال حاضر :

بنگر چگونه دست تکان می دهم

گویی مرا

برای

وداع آفریده اند !

پرواز کن،

اوج بگیر،

آنگاه به زمین باز گرد،

و بازگو قصه زندگی را از بر دیگران.

شعر می خوانم / اما فقط می خوانم

ساز می زنم / اما فقط می زنم

عشق می ورزم / اما فقط عاشقم

و تو ،

شاید محال!

کاش تنها،

 به تماشای غروب مهر منشستیم

زیر بوسه باران درخت و زمین

در این هوای بی مهری ...

باز آتشفشانی از تنهائی ، در کویر کهنه ی دلم خاکستر می شود

و غبار خاکستری غربت بی کسی تمام تنم را می پوشاند

باز سیاه مشق جدائی ، درس بی وفائی را هجی می کند در سفر اندیشه ی وطن

و روشنائی ِ بی تو بودن چشم هایم را کور خواهد کرد

ای که بودنت همه تنهایی ام را تنهاتر کرد و

حالا رفتنت ، همه تنهاییم مزدوج

...

آه راپاک کن از غبار ِ باور ِ اندیشه ی من !

ریشه هایم همه خاک آلودند.

باد

دستان تو را می برد !

گل ها منتظرند .

و من درخت می شوم .

سفر به خیر .

تمام ِ همه ی نت های با تو بودن را

در قافیه های تنهاییم گم کرده ام

نوایی از نگاهت بتابان ،

من قافیه های شعر ِ تو را گم کرده ام

گم کردمش انگار ، دوان دوان از من گذشت!

رد پایش را تا کوهستانهای تنهایی دنبال کردم .

سالهاست فریاد می زنم و جز من و تنها من، هیچ، صدا نیست.

آشنای پائیزی من ، در کوهستانهای تنهایی

پی ِ که می گردی ؟